Nassos Blog

Εδώ και περίπου έναν χρόνο όλα τα ρεπορτάζ που αφορούσαν την Ελένη Μενεγάκη και τον Ματέο Παντζόπουλο ακουμπούσαν μόνο την παρουσιάστρια. Πώς νιώθει η Ελένη, τι φορούσε η Ελένη, γιατί αυτό η Ελένη γιατί εκείνο. Κανείς δεν μπόρεσε να ακτινογραφήσει τα συναισθήματα του άντρα που την κέρδισε. Σε λίγο λοιπόν σας αποκαλύπτω πώς ο Ματέο νιώθει και βλέπει την Ελένη. Το ρεπορτάζ εξήχθη χωρίς καμία ευαισθησία από παρέες και φίλους του επιχειρηματία. Και ίσως είναι η πρώτη φορά που θα ταξιδέψετε στον συναισθηματικό του κόσμο… Σε λίγο… σας έχω περισσότερα …σε λίγο

Είναι γνωστή η άποψή μου για την Ελένη Μενεγάκη. Όπως και απολύτως διακριτό είναι στο κεφάλι μου το ρεπορτάζ. Η απαίτηση του κόσμου για ειδήσεις σπρώχνει όλο και περισσότερους συναδέλφους στο πεζοδρόμιο. Εκεί που βγαίνει η είδηση.

Το θέμα. Εκεί απ όπου ξεκίνησα και συνεχίζω ανά πάσα στιγμή μου ζητηθεί να βρεθώ. Κρύβει μαγεία το πεζοδρόμιο και μια μαγκιά, όμοια της οποίας δεν βρίσκεις πουθενά αλλού. Γίνεσαι συλλέκτης εμπειριών, καλείσαι να διαβάσεις συμπεριφορές και να πάρεις γρήγορες αποφάσεις μέσα σε δευτερόλεπτα, αναπνέεις ζεις. Και ζεις
στιγμές που έχουν αξία διότι τριγυρνούν μέσα σου ως αναμνήσεις. Αυτές οι στιγμές στην δουλειά έχουν αξία. Κάπως έτσι λοιπόν ξεκίνησε το κυνηγητό γνωστού συναδέλφου με την Ελένη. Όλα όσα διαβάσετε στις παρακάτω γραμμές συνέβησαν στην Κηφισιά την προηγούμενη Δευτέρα. Ο Ματέο οδηγώντας το τζιπ της Ελένης με τα φιμέ τζαμάκια την αφήνει λίγο πιο κάτω από τον τροχονόμο σε κατάστημα ηλεκτρονικών υπολογιστών. Ο δημοσιογράφος που έχει στηθεί μαζί με τον φωτογράφο του καραούλι στην αγορά για να <<κλικάρει>> επωνύμους βλέπει το επόμενο εξώφυλλο-μάλλον του hallo-και ξεκινάει το ρεπορτάζ. Σε αυτό το σημείο
θέλω να μοιραστώ μια σκέψη μαζί σας. Όταν ο κάθε επώνυμος βρίσκεται σε
δημόσιο χώρο, έχει το δικαίωμα ο καθείς να τον φωτογραφίσει να τον
πλησιάσει να τον ρωτήσει. Αυτή η παγίδα των προσωπικών δεδομένων είναι
απλά μια μπούρδα όταν κάποιος <<συλλαμβάνεται>> σε εξωτερικό χώρο.
Κάποια στιγμή λοιπόν η Ελένη αντιλαμβάνεται την παρουσία του φωτογράφου και συνομιλεί με τον Ματεό. Εκείνος ακολουθεί εντολές και κατευθύνεται κοντά στην πλατεία της Κηφισιάς ακριβώς πάνω από τον σταθμό του τρένου επί της Κηφισίας. Απέναντι από κατάστημα αθλητικών ειδών. Η Ελένη βγαίνει από το κατάστημα ηλεκτρονικών ειδών, σταματάει σε ATM και λίγα λεπτά αργότερα επιλέγει το κατάστημα αθλητικών ειδών για τα δώρα της. Παραμένει στο κατάστημα μισή ώρα και…με την ελπίδα ότι ο δημοσιογράφος θα κουραστεί και θα αποχωρήσει. Όμως εκείνος δε μασάει. Αποτέλεσμα; Να βγει η Ελένη κρατώντας γύρω στις δέκα σακούλες γύρω από το κεφάλι της. Ήθελε privacy…αλλά στο κέντρο της Κηφισιάς; Αυτό δε γίνεται…

 

 

Σε λίγο σας αποκαλύπτω τι συνέβη πριν μερικές μέρες όταν η Ελένη Μενεγάκη και ο Ματέο Παντζόπουλος αποφάσισαν να βολτάρουν στη Κηφισιά με σκοπό να ψωνίσουν τα χριστουγεννιάτικα δώρα τους…

 

Ο κύβος ερρίφθη και το κορίτσι blue eyes το κουνιστό στήθος της ελληνικής τηλεόρασης, μια γυναίκα που ξεκίνησε πριν μερικά χρόνια από το modeling είδε ότι στον χώρο της μόδας δεν έχει ψωμιά και μεταπήδησε στον κόσμο της τηλεόρασης η πολύ-κούνιστη Πετρούλα θα μας δείξει πώς το τρίβουν το πιπέρι.

Ναι. Ο Δημήτρης Σειρηνάκης πανέξυπνος γάρ, αποφάσισε μέσα στις γιορτές να γεμίσει τα περίπτερα με την καθηγήτρια Πετρούλα που θα κάνει μαθήματα, σωστού sex. Μάλιστα η ταινία θα κυκλοφορήσει με γυαλιά 3D καθώς μετά την ταινία με την Βαβάτση, ο παραγωγός συνεχίζει να επενδύει στην συγκεκριμένη τεχνογνωσία. Βεβαίως στην περίπτωση της Πετρούλας λόγω στήθους τα γυαλιά χρειάζονται καθώς δεν είναι λίγοι αυτοί που αναμένεται ν αλληθωρίσουν. Όσο για το σενάριο; Εκεί λοιπόν θα γελάσετε πολύ…Προσοχή όμως…Μη φάτε κουραμπιέδες πριν δείτε την ταινία και βαρύνετε… το νου σας…

Θυμόσαστε όταν πριν μερικούς μήνες σας έγραφα ότι ολοκληρώθηκαν τα γυρίσματα της νέας ταινίας του Σειρηνάκη με πρωταγωνίστρια την Πετρούλα; Τότε πολλοί έσπευσαν να οικοδομήσουν σενάρια και η ονοματολογία έδινε κι έπαιρνε. Το κορίτσι λοιπόν αποφάσισε να πρωταγωνιστήσει σε μια σειρά από hot ταινίες και μάλιστα να πλασαριστεί ως καθηγήτρια του Sex. Κι επειδή έχω μάθει να γράφω την αλήθεια σας αποκαλύπτω σε λίγο λεπτομέρειες…
 

Η εικόνα της μητρικής αγκαλιάς γίνεται μια μαγική φωλιά και ο δεσμός ανάμεσα στην Κλάρα που την θηλάζει δυναμώνει κάθε μέρα ολοένα και περισσότερο… Είναι εικόνες πρωτόγνωρες. Μαγικές, μοναδικές.

Κάθομαι στην πολυθρόνα δίπλα στο κρεβάτι της γυναίκας μου. Κατάφερε μετά από δυο πολύ ζόρικες και επίπονες μέρες να κοιμηθεί. Η μικρή είναι στην αγκαλιά μου και χαλαρώνει μετά από ένα πλήρες γεύμα. Δέκα σταγόνες πρωτόγαλα. Ανοίγει τα ματάκια της κάνει κινήσεις με τα χέρια της και αντιδρά μορφάζοντας κάθε φορά που της μιλάω ψιθυριστά . Δεν καταλαβαίνει πολλά. Ακούει όμως τα πάντα. Τα μάτια της σχηματισμένα… τα χείλη της μεγάλα και η μυρωδιά της μαγική. Η εικόνα αυτού του μικροκαμωμένου πλάσματος μου προκαλεί συγκίνηση και δέος. Έχω γίνει Βέγγος. Τρέχω από το πρωί σε ληξιαρχεία και τράπεζες. Μ αρέσει ο νέος μου ρόλος. Ξέρω ότι μπορεί να τρέχω όλη μέρα αλλά θα γυρίσω στο τέλος
της μέρας στο σπίτι και θα την δω. Και μπορεί ως νέος μπαμπάς να είμαι άπειρος αλλά το <<άγνωστο>> δε με φοβίζει. Το τάϊσμα, το μπανάκι του, ο ύπνος του, το κλάμα του είναι άγνωστες καταστάσεις και σε μένα αλλά και στην Κλάρα, όμως αυτό ΔΕ ΜΕ ΤΡΟΜΑΖΕΙ. Αντιθέτως το βλέπω ως την μεγαλύτερη πρόκληση της ζωής μου. Εμείς θα του δείξουμε τον δρόμο ενώ παράλληλα θ’ ακολουθήσουμε τις ανάγκες του. Κι επειδή ο πρώτος χρόνος στη ζωή της μικρής είναι ιδιαίτερα σημαντικός, εκτιμώ ότι χωρίς πίεση θα της δίνω καθημερινά ερεθίσματα και αφορμές εξέλιξης …Αφήστε που κατήργησα τους καθρέφτες από χθες τόσο στο σπίτι αλλά και στο μαιευτήριο. Αν θέλω να με βλέπω… βλέπω την κόρη μου… Μα καλά…Πόσο Παράορος έχω γίνει… κουζουλός χαζομπαμπάς… και διανύουμε μόλις την δεύτερη μέρα στη ζωή της. Με μάγεψε…και γουστάρω πολύ!
 

Μου το έλεγαν πολλοί φίλοι που έχουν αποκτήσει κόρες, όπως ο Βασίλης Γραμμένος ο Κώστας Τσολάκης, ο Πάνος Χάλας…ότι από την πρώτη φορά που θα την δεις θα αλλάξουν όλα μέσα σου. Δεν καταλάβαινα τι μου έλεγαν-κάτι απολύτως λογικό- μέχρι χθες. Αν σας πω ότι η πρώτη μου προτεραιότητα είναι η κόρη μου…θα φανώ υπερβολικός; Και η μαμά της βέβαια…(μη τρέχουμε…μέρες που είναι).

Σε λίγες ώρες το <<μαγκάκι>> μου θα συμπληρώσει την πρώτη ημέρα στη ζωή. Είναι τόσο εύθραυστη, λούτρινη, ψηλή-50 πόντους παρακαλώ μετρημένη- ΠΑΝΕΜΟΡΦΗ. Σε λίγη ώρα θα κάνω και τα πρώτα μου μαθήματα για το μπανάκι της και τον τρόπο που θ’ αλλάζω τις πάνες της. Οκ. Το πρώτο κομμάτι του μαθήματος είναι ζόρικο. Ωστόσο το δεύτερο δεν το φοβάμαι. Και έχω και μάρτυρες όλους τους φίλους που απέκτησαν παιδιά πριν από μάς… φίλους που ξέρουν την τρέλα μου με αυτά. Χθες λοιπόν το βράδυ κατάφερα να κοιμηθώ σταδιακά μερικές ώρες. Και αυτό γιατί; Διότι το <<μαγκάκι>> έπρεπε να τρώει κάθε δύο ώρες. Και καταλαβαίνετε ότι ο θηλασμός είναι απαραίτητος τόσο για τις ουσίες που έχει ανάγκη να πάρει το παιδί από την μαμά του αλλά και για κάτι άλλο. Μετά την εγκυμοσύνη ο θηλασμός έρχεται να κρατήσει ζωντανή την μαγική σχέση με την μαμά της. Έχει ανάγκη την φροντίδα της Κλάρας διότι Εκείνη γνωρίζει…Εκείνη εμπιστεύεται… Εκείνη θέλει. Όμως και ο μπαμπάς πρέπει να βρίσκεται δίπλα. Και για την μπέμπα αλλά και για την μαμά. Κατάφερα να κοιμηθώ δύο ώρες συνολικά αλλά δε με ενοχλεί αυτό. Άλλωστε οι πρώτες ώρες με το μωρό σου, την συνέχειά σου, το ζωντανό κομμάτι του εαυτού σου δεν μπορούν να μετρηθούν με γνωστές νόρμες μονάδων μέτρησης. Βλέπεις τον εαυτό σου στα μάτια μιας ψυχούλας. Τον καθρέφτη σου. Ξαναγεννιέσαι. Γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος. Αισθάνεσαι κι εσύ παιδί. Γλυκαίνεις…
 

Προσπαθώ εδώ και ώρα να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά αλλά μάταια. Η μπέμπα η δική μου ήρθε στη ζωή μου για να με τρελάνει. Θέλω να συγχωρέσετε τυχόν λάθη μου συντακτικά η ακόμη και ορθογραφικά. Το κορίτσι μου έλαμπε παρά το γεγονός ότι δεν μου την έφεραν πλυμένη.

Η πρώτη μου επαφή μαζί της έγινε στις 13.22. Απαθανάτισα την στιγμή σε βίντεο. Δεν ξέρω αν έχασα το μυαλό μου αλλά κάποια στιγμή βάζει τα κλάματα και χωρίς να μασήσω μπροστά στην προϊσταμένη του τμήματος νεογνών κ. Παπαρακη αποφασίζω και της μιλώ. Έτσι ξαφνικά σταμάτησε να κλαίει με τον ήχο και μόνο της φωνής μου και ανοιγόκλεινε τα ματάκια της λες και ήθελε κάτι να μου πει. Ανατρίχιασα. Ωρίμασα. Να βλέπω ένα μικρό ζυμαράκι με ψυχούλα να με κοιτάει χωρίς να μπορεί να ξεχωρίζει εικόνες παρά μόνο σκιές και να χαλαρώνει από το ηχόχρωμα της φωνής μου. Δεν το κρύβω. Της μίλαγα πολύ κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης και μάλλον με κατάλαβε! Σε λίγο θα την φέρουν στο δωμάτιο μαζί με την μανούλα της. Κι εγώ ελπίζω να βρω την δύναμη να συνεχίσω να τις αγαπώ και τις δυο για μια ζωή! Η μαγκιά δεν είναι να φέρεις στον κόσμο ένα παιδί. Η μαγκιά είναι από τα λάθη και τα πάθη σου να έχεις την δύναμη να το διαμορφώσεις σωστά. Να μη φοβάται να τόλμα να ζει!