Αν εξαιρέσω κάποιες μέρες τη Μεγάλη Εβδομάδα που έπρεπε να βρεθώ μακριά της… μακριά απο την κόρη μου… μακριά απο την Φαίδρα… οι Άγιες αυτές μέρες πέρασαν πολύ όμορφα. Ζεστά. Ανθρώπινα. Με εμένα κολλημένο στα μάγουλά της να μην χορταίνω την εικόνα της. Τα μάτια της. Τα γέλια της.
Λένε ότι όσο πιο αμαρτωλή ζωή έχεις κάνει τόσο πιό Χαζομπαμπάς γίνεσαι. Μου το έλεγαν και δεν το πίστευα. Να όμως τώρα που το ζώ. Επιστρέφοντας απο το εξωτερικό στο σπίτι έκανα πολλές σκέψεις. Προσπάθησα να μπώ για λίγο στο μυαλό της. Να μιλήσω…να σκεφτώ…όπως εκείνη. Αναρωτήθηκα. Όταν μου γελάει τι να σκέφεται…
Και τόλμησα να γράψω… γνωρίζοντας ότι είμαι σε ομηρία καθώς ότι γράφεται ΜΕΝΕΙ…Πόσο μάλλον στο διαδύκτιο…Ελπίζω μεγαλώνοντας να συμφωνήσει… με αυτά… Θέλω να ευχαριστήσω όλα τα φιλαράκια μου στο Facebook για τις κουβέντες που έχουμε κάνει όλον αυτόν τον καιρό για τα παιδιά καθώς και όλα τα groups που ασχολούνται με τις σχέσεις Μπαμπάδων και παιδιών…
Τι θα είναι ο Μπαμπάς για την Φαίδρα;
Το μοναδικό αρσενικό που θα είναι δίπλα της και στις καλές αλλά και στις κακές στιγμές με το πιό διακριτικό τρόπο.
Ο Μπαμπας θα γνωρίζει-παρα το ότι θα πιστεύεις το αντίθετο- τα πάντα για την προσωπική σου ζωή… και στην πορεία θα καταλάβεις ότι έπρεπε να με εμπιστευθείς απο την αρχή καθώς οι μαμάδες ιστορικά ΜΙΛΑΝΕ.
Στην αγκαλιά του Μπαμπά θα βρείς ασφάλεια, τρυφερότητα, ζεστασιά, επομένως αργότερα σε κάθε άλλη αγκαλιά θα ψάχνεις αυτό το τρίπτυχο… Οκ…και λίγο αλητεία δεν είναι κακή…
Ο Μπαμπας έχει σχεδιάσει το μέλλον σου αλλά είσαι ελεύθερη να ζήσεις την δική σου ζωή…Και μπορεί να φαίνεται παραδεισένια…όμως να έχεις το νού σου σε αυτόν που θα έρθει και θα προσπαθήσει να σου την κάνει κόλαση…
Ο Μπαμπάς θα σου χαρίζει στιγμές που όταν μετά απο χρόνια θα τις σκέφτεσαι θα χαμογελάς με νόημα…Και ξέρεις τότε ο σύντροφός σου θα φουσκώνει απο χαρά κι εσύ θα λές μέσα σοθ «Έχεις πολλά ψωμιά ακόμα για να τον φτάσεις»…
Ο Μπαμπάς μπορεί να μπεί στην άκρη για άλλους άντρες αλλά όταν οι άλλοι άντρες θα μπαίνουν στην άκρη ή στο αρχείο εκείνος θα είναι πάντα εκεί…΄΄΄΄Αλωστε θα είμαι ο πρώτος που θα χαίρεται όταν εσυ λυπημένη θα μου λές ότι χώρισες…και ένα χαμόγελο την δεδομένη στιγμή το έχεις ανάγκη…
Ο Μπαμπάς είναι ο πρώτος σου ήρωας…Είναι αυτό που χωρίς να σηκωσει χέρι αλλά με ένα βλέμμα μόνο θα κάνει πέρα εκείνους που θα σε πειράζουν το σχοελίο ή στην γειτονιά…
Ο Μπαμπάς είναι ο άντρας εκείνος που δεν θα πείς ψέμματα ποτέ..ακόμη κι αν το κάνεις το ξέρεις ότι στο τέλος θα μετανιώσεις…
Ο Μπαμπάς είναι εκείνος που ιστοριά λέει λιγότερα απο την Μαμά…Συμπέρασμα;Όταν μιλάει τον παρακολουθούμε με προσοχή…Τον Θαυμάζουμε αλλά δεν τον φοβόμαστε…Και κάτι τελευταίο…αν η Μαμά δεν είναι ευτυχισμένη…τότε δε θα είσαι κι εσυ…
Αφιερωμένο στην γυναίκα των ονείρων μου. Την κόρη μου…Την Φαίδρα
