Στην Κύπρο βρίσκεται η Νανά Καραγιάννη η οποία αναμένεται να φιλοξενηθεί σε τηλεοπτική εκπομπή του ΣΙΓΜΑ. Η ραδιοφωνική παραγωγός θα μιλήσει αποκλειστικά και για πρώτη φορά στη Στέλλα Στυλιανού και τη Δήμητρα Μακρυγιάννη για την περιπέτεια της υγείας της, για την προσπάθεια που κάνει όλα αυτά τα χρόνια για να «νικήσει» την ανορεξία.
Παράλληλα σκοπεύει να συναντηθεί με Κύπριο γιατρό κορυφαίο στην αντιμετώπιση ανάλογων περιπτώσεων καθώς πλέον τα περιθώρια είναι πολύ στενά και η ίδια το γνωρίζει. Η παρουσία της την προηγούμενη εβδομάδα στον Alpha και στην εκπομπή της Αννίτας μπορεί να ήταν ειλικρινής ωστόσο γέμισε για μια ακόμη φορά με ανησυχία τους οικείους της. Για τη Νανά η υγεία της είναι το πιο σημαντικό κεφάλαιο. Και κάποιοι κατάλαβαν ότι είναι πλέον στο κόκκινο!
Οι ίδιες πηγές αναφέρουν πώς είναι έτοιμη να μετακομίσει μόνιμα στη Κύπρο αν βρεθεί κάτι αξιόλογο επαγγελματικά. Αυτός είναι και ο λόγος που ανοίγει τα φτερά της για το μαρτυρικό νησί. Άλλωστε όσοι έχουν αντιμετωπίσει ανάλογες περιπτώσεις ξέρουν καλά ότι η ψυχολογία παίζει πολύ σημαντικό ρόλο. Και η ψυχολογία της Νανάς μετά τα αλλεπάλληλα χαστούκια στη δουλειά είναι στον πάτο!
πολυ ωραια νασο την δικαιολογησες παλι.η δουλεια φταιει που ειναι ετσι….
Άνθρωπος που τρώει τσιπούρες στην Κηφισιά (γιατί εκεί την συνάντησε οπώς είπε η Αννίτα), δεν ξέρω κατα πόσο έχει την δουλειά ως το πρώτο πράγμα που την απασχολεί…
Η Νανά απλώς δεν νοιάζεται για την υγεία της και το δείχνει με όποιο τρόπο μπορεί.
Όσες φορές την ρώτησε η Αννίτα για το τι θα ήθελε, ανέφερε ότι θέλει δουλειά (όπως και 1.500.000 εκατομμύριο ακόμα έλληνες) και όχι την υγεία της.
Έκανε τόσο καιρό (όπως λέει πάντα) τις θεραπείες απο τους γιατρούς που την έστειλε η Τατιάνα Στεφανίδου, αλλα ακόμα είναι στην ίδια οπτική τουλάχιστον κατάσταση;;;
Για να είναι αμετάβλητη η εμφάνιση της και τα κιλά της, πάει να πεί πως ναι μεν τρώει κανονικά όπως μας δείχνει σε όλες τις φωτογραφίες που ανεβάζει, αλλά φροντίζει με τον «τρόπο» της,
να συντηρεί την ίδια κατάσταση ίσως γιατί έχει συμβιβαστεί με αυτό ή γιατί κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο
μπορεί να έχει στο μυαλό της…
Αλλά τουλάχιστον αφού βγαίνει και δημόσια και τα λέει, ας μην μας κοροϊδεύει.
Συμπάσχουμε μαζί της, αλλά μεταξύ κατεργαρέων, ειλικρίνεια…
Ας αφήσει τις εκπομπες και τις δουλειες κι ας κλειστει σε καμια κλινικη κανα χρόνο… αλλιώς την εχω μπροστα μου μια απο τις επομενες ειδησεις γι αυτην.
Νάσο 9 από τις 10 φορές που έχω σχολιάσει στο Blog σου σε κοντράρω, αλλά αυτή τη φορά δεν έχω καμια τέτοια πρόθεση. Αυτή τη φορά θα σου μιλήσω από την πλευρά μιας κοπέλας που στα 17 της ήταν 41 κιλά. Θα σου μιλήσω και για την ψυχολογία της κοπέλας αυτής που όπως λες παίζει ρόλο. Λοιπόν η ψυχολογία μιας τέτοιας κοπέλας είναι μια χαρά, ό,τι κι αν λέει. Ό,τι κι αν λέει, της αρέσει που είναι έτσι και όχι δεν έχει επίγνωση της εικόνας της.
Η Νανά, και στο λέω αυτό επειδή το ξέρω καλύτερα από τον καθένα, το έζησα, ήμουν κι εγώ εκεί, η Νανά λοιπόν, καμία προσπάθεια δεν κάνει για να νικήσει την ανορεξία. Την «πείθουν» ανά διαστήματα οι γύρω της ότι πρέπει να κάνει, μα η ίδια δεν το πιστεύει πραγματικά. Γι’ αυτό και δεν το έχει ήδη ξεπεράσει. Αυτό είναι άλλωστε και το πρόβλημα αυτών των γυναικών. Δεν πιστεύουμε πραγματικά μέσα μας ότι πρέπει να το ξεπεράσουμε αυτό, ότι κάτι έχουμε. Κάνουμε ότι το πιστεύουμε για να καθυσηχάσουμε για λίγο τους γύρω μας. Να τους ξεγελάσουμε, Νάσο, γιατί αυτό ακριβώς κάνουμε. Και πίστεψέ με, μια γυναίκα που έχει καταφέρει να ξεγελάσει τον εαυτό της ότι δεν πεινάει, μπορεί να ξεγελάσει τους πάντες για τα πάντα.
Η ίδια δεν γνωρίζει ότι τα περιθώρια είναι στενά. Λέει ότι το γνωρίζει, εμείς όλοι το βλέπουμε, αλλά η ίδια λέει απλά αυτό που περιμένουμε να ακούσουμε. Θες να σου πω εγώ μέσα της τι πραγματικά πιστεύει; «Είμαι μια χαρά. Με ζηλεύουν όλοι, επειδή δεν μπορούν να γίνουν όπως εγώ και θέλουν να ξαναγίνω χάλια, όπως ήμουν παλιά».
Για τη Νανά, η υγεία της ΔΕΝ είναι το πιο σημαντικό κεφάλαιο. Δεν δίνουμε δεκάρα για την υγεία μας σε αυτές τις περιπτώσεις. Μπορεί να σου φαίνεται πολύ περίεργο, αλλά είναι αλήθεια δυστυχώς. Εμάς αυτό που μας νοιάζει είναι που «δεν είμαστε πια χοντρές», που «είμαστε επιτέλους όμορφες», «όλοι μας θαυμάζουν για τα κιλά που χάσαμε και ασχολούνται μαζί μας». Τώρα αν έχουμε και μερικά «θεματάκια» με την υγεία μας, χαλάλι. Τι κι αν η ίδια λέει αυτό που της ζητάμε να πει; Μας ξεγελάει μια χαρά. Και πρώτα απ’ όλα τον εαυτό της φυσικά.
Δυστυχώς Νάσο, αυτές ακριβώς είναι οι σκέψεις μια γυναίκας με ανορεξία. Η ψυχολογία είναι ανεξάρτητο πράγμα. Δεν λέω πως δεν μας επηρεάζει. Εγώ ήμουν σε εξαιρετική ψυχολογία, σε όλη τη διάρκεια της αρρώστιας μου. Η ψυχολογία μου άρχισε να πέφτει όταν έφτασα τα 45 κιλά κι έγινα κομμάτια όταν πια πήγα στα 50. Όταν «πάχυνα», τότε χάλασε η ψυχολογία μου.
Και πέρασαν σχεδόν 5 χρόνια, αφού το «ξεπέρασα», για να μπορέσω επιτέλους να δω ποια ακριβώς ήμουν τότε. Για να μπορέσω να πιστέψω πως όταν οι γύρω μου μου έλεγαν πως αδυνάτισα, δεν ήταν επειδή με θαύμαζαν, αλλά επειδή φαινόμουν τρομακτική. 5 χρόνια Νάσο ΑΦΟΥ το «ξεπέρασα».
Πώς το ξεπέρασα; (όταν λέω ξεπέρασα, εννοώ όταν επανήλθα σε φυσιολογικά κιλά, γιατί ψυχολογικά ποτέ δεν έφυγα από αυτό) Δεν έχω ιδέα! Σταδιακά έγινε. Αλλά δεν θυμάμαι και πολλά. Βασικά έχει να κάνει με την αυτοεκτίμησή σου. Με το να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που νιώθεις ότι σε αποδέχονται όπως κι αν είσαι. Ότι δεν θα σε απορρίψουν αν βάλεις 10 κιλά. Εγώ αυτό πέρυσι το ένιωσα πραγματικά. 9 χρόνια μετά. 9 χρόνια που δεν έπαψα στιγμή να εύχομαι κρυφά να μπορούσα να ξαναγίνω όπως τότε. Άρρωστη δηλαδή. Δεν το ξεπερνάς πλήρως ποτέ αυτό. Σου μένει η μανία για το σώμα σου. Απλά μαθαίνεις να ζεις με αυτό. Το αποδέχεσαι.
Γι΄αυτό λοιπόν σου λέω με απόλυτη βεβαιότητα πως η Νανά δεν έχει ιδέα τι της συμβαίνει. Δεν έχει πιστέψει πως είναι κάτι το οποίο πρέπει να ξεπεράσει. Αν το ήξερε, αν το πίστευε, δεν θα ήταν έτσι τώρα. Θα είχε μείνει στο νοσοκομείο, θα είχε επανέλθει σε ακρετά μεγάλο βαθμό. Εκείνη νιώθει καλά με το σώμα της. Και στο σπίτι της δεν ξέρω τι γίνεται, ούτε θέλω να κρίνω κανέναν, όμως πολύ φοβάμαι πως η στάση του άντρας της της κάνει πολύ κακό. Όσο και να την αγαπάει, με το να την αποδέχεται έτσι μόνο κακό της κάνει. Δεν τον κατηγορώ όμως, σας είπα, έχουμε ένα εξαιρετικό ταλέντο εμείς… να ξεγελάμε τους γύρω μας. Τους χειραγωγούμε, όπως ακριβώς κάνουμε και με τον εαυτό μας. Είμαστε εξαιρετικές στο να κάνουμε πλύση εγκεφάλου στους γύρω μας. Κι εκείνος προφανώς την αγαπάει και υποκύπτει. Αλλά και πάλι, της κάνει κακό δυστυχώς.
Λυπάμαι για το τεράστιο κείμενο, δεν ξέρω καν αν μπορεί να δημοσιευτεί. Το εύχομαι όμως γιατί θα ήθελα να καταλάβει ο κόσμος ορισμένα πράγματα για το πώς βλέπουμε εμείς τα πράγματα. Εγώ τώρα είμαι 64 κιλά. Είναι πολλά για το ύψος μου και θεωρώ τον εαυτό μου αρκετά παχουλή. Σταματάω όλες μου τις δίαιτες όμως, γιατί μου θυμίζουν πάντα όλη εκείνη την πίεση και καταπίεση που άσκησα στον εαυτό μου τότε. Και προτιμώ να είμαι παχουλή. Έτσι έπεισα τον εαυτό μου να λέει. Αλλά αν κάποιος ερχόταν αύριο και με ρωτούσε αν θέλω να με κάνει όπως τότε μέσα σε ένα λεπτό, δεν θα δίσταζα ούτε λεπτό να γυρίσω πίσω.
@ ioanna!
συγκλονιστικό Ιωάννα….
@ioanna, ό,τι πιο ουσιαστικό έχει γραφτεί για το θέμα….
Το κείμενό σου είναι τόσο αληθινό και επεξηγηματικό, που εμένα προσωπικά μου έλυσε πολλές απορίες για την συγκεκριμένη συμπεριφορά της κοπέλας για την οποία συζητάμε αλλά και άλλων περιπτώσεων που συχνά πυκνά βλέπουν τη δημοσιότητα.
Σίγουρα δεν θα γυρίσεις πίσω στις δύσκολες εποχές, γιατί ο λόγος σου που είναι τόσο μεστός και λογικός, δείχνει έναν άνθρωπο που έχει βρει τις ισορροπίες του.
Σας ευχαριστώ για τα σχόλιά σας.
Η αλήθεια είναι at πως δεν έχει να κάνει δυστυχώς με το αν είσαι ισορροπημένος. Υπήρξα ώριμη και λογική από παιδί, όπως λέει και η μάνα μου. Θέμα ανασφάλειας είναι καθαρά. Την παλεύω βέβαια, αλλά πάντα θα υπάρχει μέσα μου και όσο υπάρχει θα είμαι και επιρρεπής. Όπως είπα και παραπάνω βέβαια, έχω μάθει να αντιδράω όταν πιέζομαι με κάποια δίαιτα, κι έτσι δύσκολα θα έφτανα ξανά σε αυτό το σημείο. Αν όμως κάποιος μπορούσε να με κάνει έτσι ξανά, δεν θα έλεγα όχι.
Δεν γλιτώνεις από αυτό ποτέ. Είναι ένα άκρο, αυτό της τελειότητας, που επιζητάμε σε ό,τι κι αν κάνουμε. Και προσπαθούμε να τελειοποιήσουμε και το σώμα μας. Δεν είναι πολύ δύσκολο να γίνει μανία κι εμμονή αυτό, πίστεψέ με (χίλιους κοιλιακούς έκανα ακόμα και στις 3 το βράδυ). Χωρίς να έχω σκοπό να κατηγορήσω κανένα, έχω σκεφτεί τον ρόλο που έπαιξε και η πίεση των γονιών μου να τα κάνω όλα καλά σε όλο αυτό. Μπαλέτο, αγγλικά, γαλλικά, μουσική, πανεπιστήμιο και γενικά ποτέ δεν ήταν κάτι αρκετό. Πάντα ζητούσαν κι άλλα. Για καλό το έκαναν, αλλά σε μένα λειτούργησε αλλιώς. Έμαθα να αντιδράω και να λέω «φτάνει», έμαθα να λέω «θέλω» και «δεν θέλω», αλλά ακόμα υπάρκει αυτό το διαρκές άγχος ότι πάντα πρέπει να κάνω και κάτι παραπάνω. Υποσυνείδητα, αλλά υπάρχει.
Δεν θα έλεγα ότι είμαι αδύναμος άνθρωπος. Αλλά είμαι ακραία. Του ύψους ή του βάθους. Το παλεύω και το δουλεύω μέσα μου το θέμα του μέτρου.
Είναι δύσκολο, αλλά έχω τους γονείς μου που με αγαπάνε (και που όταν πλέον μου λένε ότι πάχυνα, ακούνε εξάψαλμο), έχω σπουδαίους φίλους και μια σχέση, μέσα στην οποία δε νιώθω κανένα κόμπλεξ για το ποια και το πώς είμαι.
Δεν παύει όμως να είναι ένας αγώνας ζωής. Γιατί πάντα μα πάντα, βλέπω τις λιγοστές φωτογραφίες που έχω από τότε (δεν έβγαζα γιατί ένιωθα χοντρή!!!) και βαθιά, πολύ βαθιά μέσα μου εύχομαι να μπορούσα να χάσω 15 κιλά.
@Ioanna, oso to analyeis, toso pio isorrophmenh apodeiknyeis oti eisai kai pali 8a pw mprabo sou…
To paleueis, nai…alla mhn ksexnas oti kathe enas apo emas mporei na tyxei na paleuei kata kairous me tous dikous tou daimones. Gia allon mporei na einai h emfanish tou, gia allon o xronos pou feugei kai o fovos tou thanatou, gia allon h anasfaleia, gia allon h melagxolia. To thema einai na mporei o an8rwpos na kerdizei autes tis maxes kai na proxwra sth zwh tou…
(yg: sorry gia greeklish paidia alla exw provlhma sto pc)
Έχεις απόλυτο δίκιο @at. Όλοι δίνουμε καθημερινά τις μάχες μας. Το στοίχημα είναι να μάθουμε να τις κερδίζουμε μια-μια. Όπως επίσης πρέπει να προσπαθούμε να αντιμετωπίζουμε κι αυτές που χάνουμε. Γιατί κάποιοι δυστυχώς τα πρατάνε στην προσπάθειά τους να βγουν νικητές με τη μια, από τη μια μέρα στην άλλη. Όσες ήττες και να φας, μπορείς πάλι να προσπαθήσεις όσο ζεις.