Υπάρχουν ακόμα και για μένα, μικρές (σπάνιες ευτυχώς) στιγμές πνευματικής καθαρότητας. Το πρόβλημα δημιουργείται όταν αυτές οι στιγμές, εμφανίζονται με αφορμή ταινίες ή μυθολογίες που στήριξαν όλο μου το παιδικό εφηβικό οικοδόμημα. Όχι, ευτυχώς ο «Πόλεμος των Άστρων: Η αόρατη Απειλή» δεν ανήκει στα εφηβικά μου στηρίγματα. Ο «Πόλεμος των Άστρων» όμως σκέτο, ανήκει. Για την ακρίβεια, θα μπορούσα να πω πως «Η Αόρατη Απειλή» μέσα σε όλη της την τεχνολογική (αλλά εντυπωσιακή) «αποκτήνωση» σήμανε άθελα της την ενηλικίωση μου. Ενηλικιώνεσαι συνήθως όταν για πρώτη φορά τραυματίζεσαι απέναντι στα πολύτιμά σου τα παιδικά. Η «Απειλή» κατά γενική ομολογία, όσον αφορά την ύπαρξη της στο σύμπαν του «Star Wars» αυτό ακριβώς έκανε. Μακράν η χειρότερη ταινία της εξαλογίας, ένα μηχανικά υπολογισμένο  φαντασμαγορικό δημιούργημα χωρίς λόγο ύπαρξης στην ουσία, που  επισημοποίησε την ερωτική πλέον σχέση του Τζορτζ Λούκας με τα αρμεγμένα μαστάρια της αγελάδας. Γιατί με αφορμή αυτή την ταινία του 1999, λίγο πριν ή λίγο μετά, δε θυμάμαι και δεν έχει λόγο να το θυμάμαι, άρχισαν τα απανωτά αρμέγματα του παππού Τζορτζ απέναντι στη μυθολογία του ‘Πολέμου των Άστρων» με δεκάδες διαφορετικές κυκλοφορίες των αρχικών ταινιών, με έξτρα σκηνές, με έξτρα ψηφιοποιημένες σκηνές, με κομμένες σκηνές, με επιδιορθωμένα κομμένες σκηνές, με έξτρα κομμένες επιδιορθωμένες…το εργαστήρι της μπαλωματούς κανονικά. Κάθε χρονιά, μια καινούργια εκδοχή των «Star Wars» προέκυπτε στα ράφια των βιντεοκλάμπ ή τις αίθουσες των κινηματογράφων, με κάτι καινούργιο ή παλιό ή παλιοκαινούργιο. Για ένα διάστημα οι αυθεντικές εκδόσεις των ταινιών είχαν εξαφανιστεί και ο ίδιος ο Λούκας έλεγε ότι δε θα τις ξαναδούμε ποτέ, μετά επανεμφανίστηκαν σε μια ακόμα συλλεκτική κασετίνα που αχρήστευε την προηγούμενη συλλεκτική κασετίνα για την οποία μπορεί να είχα σκάσει 70 δολάρια, βάλε και δυο – τρεις σειρές καρτούν, δεκαεφτά κόμικς, εκατο δεκαεφτά βιβλία και χίλια εκατο δεκαεφτά video games γύρω από το σύμπαν του Star Wars εδώ και 35 χρόνια ασταμάτητα. Το 3D ήταν ακόμα μια ευκαιρία, για άλλο ένα άρμεγμα της ίδιας αγελάδας. Και οι έξι ταινίες πρόκειται να κυκλοφορήσουν σε αυτή την μορφή, πάλι με προσθαφαιρέσεις και βελτιώσεις και και και… Σόρι κούκλα μου όμως, αυτό πια δεν είναι σινεμά, είναι η μούρη της Μαντόνα. Αγνώριστη μεν, οικεία δε. Kαι διαστροφικά απαραίτητη σαν δόση πρέζας στο εθισμένο πλέον αίμα μου. Τι σημαίνει αυτό που σου γράφω; Ότι θα τρέξω να δω το τελευταίο 3D  τραβεστί τράβηγμα του «Star Wars» για το δάνειο το παραμυθιού. Όπως θα αγοράσω και το άλμπουμ της Μαντζ μολονότι σιχαίνομαι το πρώτο τραγούδι του cd. Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, είμαι πρεζάκι και χαμένη περίπτωση κι έχω ανάγκη από τη θαλπωρή του βιαστή μου που αν μη τι άλλο έχω συνηθίσει στο πως με γαμεί και με έπεισε ότι μου αρέσει. Εσύ όμως, έχεις επιλογή. Μήπως ήρθε η ώρα να χαρείς τη χαρά της ελευθερίας σου και να τους μουντζώσεις όλους; (η παραπάνω κριτική δεν ισχύει αν είσαι 8 με 15 ετών και κολλημένος με τα «διαστημικά». Σε αυτή την περίπτωση τρέχα όπως είσαι στο σινεμά, καλύτερο night out at the movies με τα φωτόσπαθα να βγαίνουν από την οθόνη πάνω στα μούτρα σου,  δεν έχεις).

***κυκλοφορεί στις ελληνικές αίθουσες από την Πέμπτη 9/10