H ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΜΑΥΡΑ / THE WOMAN IN BLACK

Bαθμολογία: 4 / 5

Στιλάτο, παλιομοδίτικα τρομακτικό, κινηματογραφικά απολαυστικό βικτωριανό θρίλερ φαντασμάτων  που βασίζεται σε ένα βιβλίο (της Σούζαν Χιλ) και μία από τις μακροβιότερες και πιο σουξέ θεατρικές παραστάσεις του West End που έχει ανέβει και στην Ελλάδα με τον Δάνη Κατρανίδη. Τα πάντα εδώ στηρίζονται σε τρεις πολύ απλές λέξεις: ατμόσφαιρα, ατμόσφαιρα, ατμόσφαιρα και φυσικά στην πρώτη ενήλικη ερμηνεία του 22χρονου Ντάνιελ Ράντκλιφ, σε μία ταινία, που αποτελεί τον τέλειο συνδετικό κρίκο από την μαγική παραμυθοχώρα του Χάρι Πότερ, στον υποκριτικά ενήλικο κόσμο, με όχημα τη φαντασία, τα φαντάσματα, ένα σπίτι  κι ένα τρένο μετάβασης. Τυχαίο (δε νομίζω) η ταινία κουβαλάει τη σφραγίδα των («ξαναγεννημένων») θρυλικών στούντιο της Hammer που σφράγισαν τον κινηματογραφικό βρετανικό τρόμο , συσκευάζοντας εν προκειμένω το  ρετρό δέος σε χυμώδες μοντέρνο fresh pack που διακηρύσσει την αξία της παλιάς μεθόδου  στυψίματος κλασσικών καρπών. Χήρος δικηγόρος σε πρόωρη ηλικιακά συναισθηματική καταστροφή επισκέπτεται στοιχειωμένη έπαυλη για τακτοποίηση υποθέσεων και βλέπει το Δεσπότη Παναγιώτη (δηλαδή το φάντασμα της γυναίκας με τα μαύρα). Οι χωρικοί γύρω από την έπαυλη είναι εχθρικοί και καχύποπτοι, άνθρωποι πεθαίνουν μυστηριωδώς, σκιές και αντικείμενα κάνουν κομψή περαντζάδα στην πραγματικότητα ή στο μυαλό σου, και το σπίτι, η έπαυλη, που πρωταγωνιστεί εκ των πραγμάτων, τρίζει και «ανασαίνει» με αριστοτεχνικό τρόπο, προδιαγράφοντας τη μοίρα του επισκέπτη της, σαν αναλώσιμη.  Είναι ωραίο πράγμα όταν το εμπορικό δαιμόνιο αγκαλιάζει το γοτθικό κλισέ προσπαθώντας να ξεζουμίσει από το προκάτ, ποιητική φρασεολογία. Και μολονότι, η παραπάνω διαδικασία, σε αυτήν την ταινία, μπορεί να μην πετυχαίνει πάντα (ή για όλους) την επίλυση αυτής της εξίσωσης, το τολμά. Ρισκάροντας ακόμα και το ενδεχόμενο να σε απογοητεύσει (πράγμα που είναι δικό σου πρόβλημα αν είσαι ηλίθιος επομένως και δε με αφορά).

***στις αίθουσες από την Πέμπτη 9/2.