AΓΑΠΗΤΟ ΜΟΥ ΜΠΕΡΛΙΝΟΛΟΓΙΟ (ΗΜΕΡΑ 1η  - 9/2)

Ναι, είναι αυτή η στιγμή του χρόνου που σε ξαναθυμάμαι, κυκλοφορώντας με το παλτό της Άννας Καρένινα στα χιονισμένα μητροπολιτικά λαγκάδια της αγαπημένης γερμανικής πόλης, τρώγοντας γλίστρες πάνω στη γλίτσα του δρόμου και μπαινοβγαίνοντας από πρόβολή σε προβολή. Το 62ο Διεθνές Kινηματογράφου ξεκινάει σήμερα, και θα προσπαθήσω να σου μεταφέρω μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει, το τι γίνεται, πως και γιατί Μπερλινολόγιό μου, με φωτό, ντοκουμέντα και παραληρήματα για να κρατάω και τα κουμάντα μου, να θυμάμαι κι εγώ τι συνέβη. Για να σου πω και την αλήθεια, μια πλάγια ματιά που έχω ρίξει στο πρόγραμμα του διαγωνιστικού δεν μου έχει βγάλει και τα μάτια έξω αλλά αυτό είναι σύνηθες φαινόμενο στο φεστιβάλ του Βερολίνου. Το να μη σου βγαίνουν τα μάτια έξω ή εν πάσει περιπτώσει αν σου βγαίνουν, να σου βγαίνουν αφ’ ενός για λάθος κινηματογραφικά λόγους (ένεκα προχωρημενιάς, πειραματισμού και  βυτίων δυσβάσταχτης τέχνης) ή να σου βγαίνουν τα αξημέρωτα βράδια που σε βρίσκουν γυμνούλη στα μπαρ της Νόλεντορφ Πλατς. Από τα τρία μεγάλα φεστιβάλ, Καννών, Βενετίας και Βερολίνου, το αυτό, αυτό εδώ που είμαστε τώρα και θα τα λέμε από εδώ για τις επόμενες δέκα μέρες, είναι εξ’ ορισμού το πιο τζίτζι μίτζι αλτερνατιβίστικο. Πράγμα που ενίοτε του πετυχαίνει όπως πέρυσι, χρονιά κατά την οποία η Αρκούδα δόθηκε στον εξαιρετικό ιρανικό ‘Ενα Χωρισμό» που έφτασε μέχρι και τα Όσκαρ άλλες χρονιές πάλι δεν (όπως τις περισσότερες προηγούμενες που μη με ρωτήσεις ποιος κέρδισε τον αρκούδο, ούτε που θυμάμαι).  Πράγμα που δε χρειάζεται να σε σκιάζει, όσον αφορά τον γκλαμουροπαράγοντα, γιατί μια χαρά προκύπτει σαν κατάσταση το φεστιβάλ να ξεχειμωνιάσουν διάφοροι σταρ σε διάφορα πάρτι και κόκκινα καρπέτα κάνοντας πρόβα την ελβιέλα που θα φορέσουν στα Όσκαρ. Τι έχει λοιπόν φέτος το μενού εκτός από γερμανικό λουκάνικο και μπύρα: Εκτός συναγωνισμού, το Haywire του Στίβεν Σόντερμπεργκ που σημαίνει ότι δεν αποκλείεται να δούμε από κοντά έναν ή όλους τους πρωταγωνιστές του, οι οποίοι και είναι οι Γιούαν Μακ Γκρέγκορ, Μάικλ Φασμπέντερ, Μάικλ Ντάγκλας, Αντόνιο Μπαντέρας. Επίσης εκτός συναγωνισμού το Οσκαρικό Extremely Lous and Incredibly Close από τον σκηνοθέτη του Μπίλι Έλιοτ, Στίβεν Ντάλντρι με τους Τομ Χανκς, Σάντρα Μπούλοκ, Μαξ Φον Σίντοφ. Ξανά μανά εκτός συναγωνισμού (είναι οι ταινίες που μπαίνουν στο πρόγραμμα για να κάνουν την γκλαμουρομάζωξη) το «Bel Ami», στο οποίο πρωταγωνιστεί ο βαμπιρέλος Ρόμπερτ Πάτινσον (οπότε φαντάζεσαι τι έχει να γίνε με τις ξαναμμένες γερμανίδες αν εμφανιστεί στην πόλη) η Κριστίν Σκοτ Τόμας, η Ούμα Θέρμαν και η Κριστίνα Ρίτσι. Τα «Λουλούδια του Πολέμου» του Ζαν Γιμού με τον Μπάτμαν αυτοπροσώπως, Κρίστιαν Μπέιλ (κι αυτό στα εκτός συναγωνισμού). Το «Shadow Dancer» με τον αγαπημένο μου Κλάιβ Όουεν (μη ρωτάς, κι αυτό στα εκτός είναι). Το σκηνοθετικό πόνημα του Μπίλι Μπομπ Θόρτον, Jayne Mansfield’s Car με τον ίδιο, τον Ρόμπερτ Ντιβάλ, τον Κέβιν Μπέικον και τον Τζον Χαρτ. Ένα τιμητικό βραβείο καριέρας που θα έρθει να το παραλάβει αυτοπροσώπως η «Σιδηρά Κυρία» Μέριλ Στριπ. Και μια ελληνική συμμετοχή στο επίσημο διαγωνιστικό,  που συνδυάζει μοναστηριακό, βαμπιρικό, χολιγουντιανό και κολομβιανό αέρα. Πρόκειται για την ταινία «Μετέωρα» του Έλληνα από την Kολομβία Σπύρου Σταθουλόπουλου (μας είχε συστηθεί με το «έντονﻨκινηματογραφικά «PVC-1″, στην οποία πρωταγωνιστεί η Ταμίλα Κουλίεβα ως καλόγρια που της την πέφτει ο μοναχός Τεό Αλεξάντερ, γνωστός και ως βαμπιροτεκνό του «Blue Blood»  και πετάει και το βυζί έξω από ότι καταλαβαίνω κοιτάζοντας τη συναισθηματική φωτό. Η Ταμίλα και ελπίζω να πετάει τίποτα και ο Τεό.  Μια ταινία για την οποία θα σας έχω νέα την Κυριακή που προβάλλεται. Ο πρόεδρος της φετινής κριτικής επιτροπής που θα απονείμει το άλλο Σάββατο τους αρκουδαίους, είναι ο Μάικ Λι και μέλη της ο θεός Τζέικ Γκίλενχαλ, η ιδιαίτερη Σαρλότ Γκενσμπούργκ, ο γάλλος σκηνοθέτης Φρανσουά Οζόν, η Μπάρμπαρα Σούκοβα, ο Ιρανός σκηνοθέτης Ασγκάρ Φαραντί και ο σκηνοθέτης – φωτογράφος Anton Corbijn.